anitaschrijft.nl

anitaschrijft.nl

Waddengids met slikbestendige smartphone

Waddengids – Foto: Anita van SchieveenDit weekend las ik op Twitter dat de Waddenvereniging een gratis Wadwaaier app voor Android heeft. Ik heb de originele Wadwaaier in mijn boekenkast staan en de tweet bracht mij tien jaar terug in de tijd.

Tijdens mijn studie was ik vier zomers Waddengids op Texel en Terschelling als vrijwilliger van de Waddenvereniging. We kregen van te voren een goede scholing, maar eenmaal op het wad kon je toch iets tegenkomen dat je niet herkende. We hadden daarom altijd een excursie-rugzak mee, met naast zaken als een kompas en een vrijstelling om daar met een groep te mogen lopen, ook een Wadwaaier. Hierin stonden alle schelpdieren, kreeftachtigen, wormen en wieren die je op het wad tegen kon komen.

Dat je bij een excursie geen schone laarzen of schoenen houdt is logisch als je twee uur door het slik loopt. Maar als Waddengids graaf je bijvoorbeeld ook wadpieren op. Je handen blijven dus ook allesbehalve schoon. Ik ben daarom erg benieuwd wanneer er een slikbestendige smartphone komt waarmee je optimaal gebruik kunt maken van de Wadwaaier app!

Ode aan opa

Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben trots op mijn opa!

Negentig jaar, dat worden er wel meer. Maar hoeveel daarvan Skypen met hun kleindochter? Vinden Linux interessanter dan Windows? En hoeveel geven presentaties over OpenOffice? Ik vind het behoorlijk uniek.

Twee jaar geleden heeft hij zijn levensverhaal geschreven. Ik heb dit toen geredigeerd en opgemaakt. Een behoorlijk boekwerk, want hij heeft niet alleen veel meegemaakt, zijn geheugen is ook nog prima, dus er kwamen veel anekdotes van vroeger naar boven. Sommige verhalen kenden zijn kinderen nog niet eens. Heel waardevol om die passages nog met hem te kunnen bespreken.

Ik heb nu mogelijk een beeld geschetst van iemand die de hele dag achter de computer zit. Dat klopt gelukkig niet. Als het weer het enigszins toelaat gaat hij elke dag wandelen. Op dinsdagochtend zwemt hij al jaren mensen voorbij die twintig jaar jonger zijn.

Ja, ik ben trots op mijn opa. En ik hoop dat ik daar nog jaren van mag genieten!

 

Computerproblemen

Nee, ik word niet blij van computerproblemen. Maar wel van ze oplossen. Mensen zijn altijd verbaasd te horen dat ik zelf Windows installeer als dat nodig is. Het is niet alleen dat ik het kan, ik vind het ook echt leuk om te doen. Een mooi schoon bureaublad, lekker snel opstarten, de nieuwste versies van de benodigde programma’s zoeken.

Maar zo soepel blijft het meestal niet draaien. Een nieuw programma of een update kunnen aardig roet in het eten gooien. Nadat ik mijn computer zes keer op een ochtend via de aan/uit-knop had moeten herstarten was ik het zat. Wanneer waren de problemen begonnen? Twee weken geleden na een update van mijn antivirusprogramma. Daar zat dus waarschijnlijk het probleem. De-installatie, oude registerwaarden verwijderen en weer opnieuw installeren. En als de computer dan weer lekker snel opstart ben ik toch blij, en ook een beetje trots.

 

Skydiven

Skydiven – Foto: Anita van SchieveenSoms kun je ook blij worden als je anderen ziet genieten. Zo hadden mijn vriend en mijn moeder de kans om te gaan indoor skydiven. Aan mij de eer daar mooie foto’s van te maken.

In een soort ruimtepak mochten ze een voor een de skydive-ruimte in. Van onderen lieten twaalf turbines ze vanzelf vliegen, terwijl de instructeur aanwijzingen gaf. Met handgebaren uiteraard, want twaalf turbines maken behoorlijk veel herrie!

Fotograferen was een uitdaging, want door een ruit fotograferen terwijl daarin felle tl-verlichting weerspiegelt levert niet echt mooie beelden op. Daar kwam de snelheid van de skydivers nog bij, maar met een hoge ISO-waarde is het me toch gelukt. De uitspraak “I believe I can fly” werd achteraf dan ook veranderd in “I can proove I can fly”.

Maar het mooiste vond ik de lach op hun gezichten, na de eerste sessie is die niet meer verdwenen. Zo hoef je niet eens zelf te skydiven om blij te worden…..

Glutenvrij New York

New York bij nacht – Foto: Anita van Schieveen>>> Dit artikel is gepubliceerd in Glutenvrij Magazine, juni 2008. Niet alle adressen zijn nog actueel. <<<

Toen Anita de uitnodiging kreeg om een lang weekend naar New York te gaan om een vriendin op te zoeken hoefde ze niet lang na te denken. En New York bleek zelfs, met wat voorbereiding, een glutenvrij paradijs!

Een vriendin van mij zou twee maanden in New York gaan werken en had daar de beschikking over een appartement. Ik hoefde dus alleen een vliegticket te kopen en ik kon naar the Big Apple! Maar New York heeft 18.000 restaurants, iedereen gaat daar uit eten. Ik ben dus van tevoren een zaterdag achter de computer gaan zitten en heb allerlei leuke, glutenvrije eetgelegenheden gevonden op de websites www.celiacchicks.com en www.glutenfreerestaurants.org

Ik vloog met KLM, waar ik een glutenvrije maaltijd had besteld. Dat ging prima, al had ik ook crackers meegenomen, je weet immers nooit zeker of zoiets goed gaat. Ook vacuümverpakt brood had ik meegenomen vanuit Nederland, zodat ik in ieder geval ontbijt had tijdens mijn verblijf in New York. Ik heb geen problemen gehad bij de douane, maar had voor de zekerheid wel een Engelstalige verklaring bij me dat ik coeliakie heb.

De eerste avond had ik vanwege het tijdsverschil geen zin in een uitgebreide maaltijd en zijn we gewoon naar de McDonald’s om de hoek gegaan. Officieel zijn de Franse Frietjes in de VS niet glutenvrij omdat er in het aroma van het frituurvet tarwe zit. Ze gaan er vanuit dat het zover afgebroken is dat het niet meer toxisch is, maar iemand had ze aangeklaagd… Ik heb er overigens geen last van gehad, terwijl ik ook tarwezetmeelvrij moet eten, dus dan kan iedereen een eigen inschatting maken.

Op vrijdag moest ik alleen op pad omdat die vriendin naar haar werk moest. Ik ben opzoek gegaan naar Babycakes, een bakkerij waar ze allemaal lekkere glutenvrije gebakjes verkopen. Het werd een lange wandeltocht (de metro was een beter plan geweest), maar de brownie maakte dat meer dan goed!

Cupcake Risotteria – Foto: Anita van SchieveenVoor de avonden hadden we een lijstje gemaakt waar we wanneer naar toe wilden, zodat we niet het hele weekend Italiaans zouden eten. Voor de vrijdag stond dat bij Risotteria wel op het programma. Bij binnenkomst kregen we een heerlijke glutenvrije broodstaaf, in plaats van het standaard mandje met stokbrood. Dit was voor alle gasten, ook de niet-glutenvrije! Op de menukaart stond duidelijk aangegeven wat glutenvrij was en we hebben voor risotto gekozen. Daarna konden we het niet laten nog een glutenvrij dessert te nemen en dat was moeilijk kiezen, want alles was glutenvrij. Ik nam een chocolade cupcake en mijn vriendin een appeltaartje. Dat -tje was echter behoorlijk overdreven, dus we hebben de helft van de taart in een doggy bag meegekregen voor de volgende dag.

Zaterdag belandden we na een dag vol regen bij Chinees restaurant Lilly & Loo. Toen ik aangaf glutenvrij te moeten eten kreeg ik de glutenvrije menukaart. Er was van alles mogelijk, maar ik had mijn zinnen gezet op knapperige kip met zoetzure saus. Toen ik nog niet wist dat ik coeliakie had was ik een grote fan van koe loe yuk en dit smaakte net zo!

Zondag begonnen we de dag zoals alle New Yorkers schijnen te doen, met brunchen. We deden dit bij Bloom’s Delicatessen Café, waar ze wederom een glutenvrije menukaart tevoorschijn toverden. Ik koos voor scrambled eggs en aangezien er bij stond dat ze geen glutenvrije toast hadden nam ik er patat bij. Uiteindelijk bleken ze wel glutenvrije toast te hebben, dus toen had ik beide, moet kunnen op vakantie.

Na een zonnige maar koude dag, waarin we onder meer van het uitzicht vanaf Rockefeller Center hadden genoten, wilden we pizza eten. De pizzeria die we hadden uitgekozen, Mozzarelli’s, was alleen net die week dicht wegens verbouwing… Maar hadden we vrijdag geen pizza zien staan op de kaart bij Risotteria? Dit keer moesten we daar een tijdje wachten, want het restaurant is niet alleen klein, maar ook erg populair. Maar dat wachten werd een stuk minder vervelend dankzij die glutenvrije broodstaven. De niet-glutenvrije-vriendin besloot ook een glutenvrije pizza te nemen, zodat we ieder twee halve pizza’s kregen. Dit keer waren we zo verstandig om ook de chocolade cupcake te delen, zodat we geen doggy bag nodig hadden, maar wel weer heerlijk hadden gegeten.

Maandag was al weer de laatste dag voor mij, maar er waren nog genoeg leuke dingen te doen in New York, dus ik ben onder andere de Brooklyn Bridge afgelopen. ’s Avonds bezochten we Peters’ Gourmet Diner and Bar. Hier geen aparte menukaart; in de gewone menukaart stond met een rood kruisje aangegeven wat niet glutenvrij bereid kon worden. Al het andere was mogelijk. We waren in Amerika, dus ik koos voor een bizon-burger. Het glutenvrije brood was geen hamburgerbroodje, maar het smaakte prima. Ook dit was een geslaagde keus geweest!

New York is dus niet alleen een hele indrukwekkende stad, maar ook prima te doen met een glutenvrij dieet!

Adressen:

BabyCakes NYC
248 Broome Street (Between Orchard Street & Ludlow Street)
Tel: 212-677-5047
www.babycakesnyc.com

Risotteria
270 Bleecker Street (Between 6th & 7th Avenue)
Tel: 212-924-6664
www.risotteria.com

Lilli & Loo
792 Lexington Avenue (Between 61st & 62nd Street)
Tel: 212-421-7800
www.lilliandloo.com

Bloom’s Delicatessen Café
350 Lexington Avenue (Corner of 40th Street)
www.bloomsnewyorkdeli.com

Peters’ Gourmet Diner and Bar
1606 1st Avenue (Between 83rd & 84th Street)
Tel: 212-734-9600

Stilte voor de storm

Oerol>>> Deze tekst is in 2006 gepubliceerd op de website van Terschellings Oerol Festival. <<<

Als ik vrijdagochtend door West fiets voel ik overal de spreekwoordelijke stilte voor de storm. De weinige bezoekers die al op het eiland zijn, laten zich nog amper zien. Dit jaar ben ik voor de derde keer merchandise-vrijwilliger.
We verkopen niet alleen T-shirts, maar ook de paspoorten om het festivalterrein op te komen. Daarnaast geven we informatie over het festival. De paspoortverkoop is dit jaar voor het eerst in een infostand op het Havenplein. Infostand is echter nog een groot woord als we aankomen bij het witte hokje, dat er erg kaal uit ziet. Met alle posters van de verschillende voorstellingen wordt het al snel een stuk leuker. Tot het begin van de middag proberen we alle mogelijke vragen te beantwoorden en dat lukt gelukkig goed.
Vrijwilligers hebben vaak de mogelijkheid om aanwezig te zijn bij een try-out van een van de voorstellingen. Zo ook deze middag, als Dreef van Boukje Schweigman wordt doorgelopen.

We worden zoals elke bezoeker verwelkomd op Camping De Kooi, waarna we op pad gaan richting de enorme oranje bol die in het Duinmeertje ligt. Een voorstelling vol verrassingen volgt, terwijl de een na de ander de slappe lach krijgt: zelfs de vaste Oerol-bezoekers zijn niet gewend om ín het decor te zitten.
Op het festivalterrein Westerkeyn is het rustig. Etenstijd én voetbal, dan houdt zelfs Naald & Kraak geen mensen aan het dansen. Ik zie echter overal collega’s van vorig jaar, dus het duurt even voor ik weer weg ben. Zelfs bij de fietsenstalling kom ik nog bekenden tegen. Als je na Westerkeyn nog naar een voorstelling zou moeten, kun je gerust een halfuur extra rekenen voor je weer op de fiets zit. Ervan uitgaande dat je nog wel weet waar je fiets staat…
’s Avonds speelt in het Westend theater Alex Barti met zijn voorstelling Barti Marionetten Speler.

Het theatertje is al een belevenis op zich. Piepklein met nog geen veertig stoelen, maar met ongetwijfeld de beste stoelen die er tijdens Oerol te vinden zijn. Barti verovert binnen no time de harten van alle bezoekers met zijn vele gezichtsuitdrukkingen en er wordt ook voordurend op het publiek ingespeeld. De vrouw op de eerste rij heeft na de voorstelling zelfs wat aan haar man uit te leggen… De kleine marionet is muzikant en zodra hij begint te zingen blijkt helemaal hoe goed Alex is. Ik heb regelmatig mensen slechter zien playbacken dan deze pop!

Tijdens deze eerste festivaldag mag ik het openingsspektakel natuurlijk niet missen, dus ga ik richting Noordsvaarder om “The Sirens of Terschelling” mee te maken. Een bijzonder project waarbij met vier enorme sirenes en een groep trombonisten muziek wordt gemaakt. Hoewel het erg knap gedaan was, duurde het voor de meeste bezoekers te lang. Omdat ik wist dat er nog vuurwerk zou komen, ben ik toch gebleven en dat was maar goed ook. Vuurwerk op muziek blijft een indrukwekkend schouwspel!