anitaschrijft.nl

anitaschrijft.nl

Vanaf Schokland terug in de tijd

Schokland - Foto: Anita van SchieveenAls ik een tijdje minder schrijf is dat niet omdat ik niet geniet van mooie dingen, alleen dat ik niet vaak genoeg achter de computer zit om ze op te schrijven. Omdat ik toch graag weer wilde schrijven is deze blog zelfs handgeschreven in een tent, terwijl ik luister naar de diversiteit aan ochtendgeluiden. De rugstreeppadden zijn na een drukke avond en nacht weer stil, nu hoor ik heel veel verschillende vogels. Ik schrijf in een oud schrift van het Wereld Natuur Fonds, best toepasselijk. Net als vorig jaar geniet ik van een weekend op Schokland, het voormalig eiland in de Noordoostpolder. Lekker wandelen, veel lezen en nu dus even schrijven.

Precies een maand geleden zag mijn dag er heel anders uit, maar niet minder leuk. Mijn ouders waren namelijk uitgenodigd voor een presentatie in de schouwburg over hun vrijwilligerswerk. Dat zij de enige twee waren die met die smoes gelokt waren wist mijn moeder wel, maar mijn vader niet… Pas toen hij zijn vader en broer zag zitten begon langzaam door te dringen dat hij daar misschien voor een andere reden was. Toen op het scherm “Lintjesregen 2014” verscheen kon de aanleiding echt niet meer missen. Ik had maar elf mensen mogen uitnodigen en ik was heel blij dat mijn 92-jarige opa daar een van kon zijn.

Lintje - Foto: Anita van SchieveenDie ochtend vertelde de burgemeester over al mijn vaders vrijwilligerswerk van de afgelopen decennia. En dat het Zijne Majesteit de Koning heeft behaagd mijn vader te benoemen tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau.

Voor mij voelde deze Koninklijke onderscheiding ook als een bijzonder moment. Ik heb vorig jaar met liefde geholpen de vele pagina’s van de aanvraag in te vullen. Toen begon het maandenlange wachten. Tot ik opeens in het AMC wachtte op heel ander nieuws over mijn vader. “Straks verdient hij wel een lintje, maar is hij er niet meer”, ging er begin januari door mijn hoofd. Het feestje dat wij 25 april konden vieren was dus extra bijzonder!

Strijd om de eilanden

Texel - Foto: Anita van SchieveenAls Waddengids konden we kiezen of we op Texel of op Terschelling wilden werken. De eilandcoördinatoren voerden meestal uitgebreid campagne om toch vooral voor zijn of haar eiland te kiezen. Dat zou het inroosteren immers een stuk makkelijker maken. De meeste gidsen hadden inderdaad een voorkeur, maar ik hield van beide eilanden.

Mijn kennismaking met Texel was twintig jaar geleden. Met mijn ouders verbleef ik een midweek in De Cocksdorp. Ik vierde er zelfs mijn verjaardag en als ik me niet vergis lag er die ochtend een felicitatiefax van mijn opa en oma bij mijn ontbijtbord.

Terschelling kwam veertien jaar geleden in zicht. Met Hemelvaart was er het tweede scholingsweekend van de Waddenvereniging. Ook dit eiland stal mijn hart. Twee uur op de boot gaf me al een heerlijk gevoel van er echt tussenuit zijn.
Ook ik moest toen een keus maken waar ik die zomer excursies wilde geven. Het werd Texel, waar we op een camping zouden staan. Een heerlijke week volgde en dat smaakte natuurlijk naar meer, dus toen er nog een gids nodig was voor de laatste week op Terschelling meldde ik me meteen aan. En zo deed ik definitief niet mee aan de strijd om de eilanden.

Vier zomers gaf ik excursies, uiteraard op beide eilanden. Toen was het tijd voor wat anders: het Oerol Festival! Ik zou niet eens meer weten hoe vaak ik inmiddels op Terschelling ben geweest. Texel verdween naar de achtergrond… Totdat we een schattige stacaravan te huur zagen voor erg weinig. Met veranda. En eiland + veranda = het ultieme vakantiegevoel voor mij.

Deze lente liepen we dus over de waddendijk tussen de lammetjes. Zag en rook ik na elf jaar weer het Texelse wad. En beklom ik voor het eerst in mijn leven de vuurtoren.
Na het wandelen genoot ik van mijn e-reader en van de fazanten die om ons huisje scharrelden.

Nee, kiezen tussen Texel en Terschelling kan en wil ik niet. Wel wil ik nog heel wat andere Waddeneilanden ontdekken. En als de Nederlandse op zijn, ga ik gewoon verder met de Duitse en Deense eilanden!

Ver boven de poolcirkel

Sommarøy - Foto: Anita van SchieveenDeze blog is de schuld van een hoogslaper. Ik las namelijk een blog over een Ikea-bed dat vernoemd is naar Tromsø, een stad ver boven de poolcirkel. Vier jaar geleden landde daar mijn vliegtuig.

Lang ben ik er niet geweest, met een bus werden we naar Sommarøy gereden. En met ‘we’ bedoel ik mijn twee medebestuursleden van die tijd en een groep jongeren uit heel Europa die daar hun conferentie zouden hebben. Ons bestuur was uitgenodigd daaraan deel te nemen en het was niet alleen een geslaagde conferentie, ik maakte kennis met een van de mooiste plekken ter wereld.

Sommarøy is een klein dorpje op een eiland in de fjorden van Noorwegen. Er gaat een brug naartoe met maar een rijbaan. Soms mogen auto’s het eiland op rijden en pas als de brug weer leeg is mogen auto’s het eiland af.

Het is niet makkelijk te beschrijven wat deze plek met me deed. De lucht was er zó schoon, elke inademing voelde goed. Daarnaast was ik er in juni rond midzomernacht en 24 uur licht doet ook iets met je. Maar het was denk ik de combinatie van de bergen, het water in de fjord en de houten huisjes in alle kleuren (mét veranda!). Hier voelde ik me thuis. Moet wel toegeven dat van dat gevoel in de winter waarschijnlijk niet veel over blijft, 24 uur donker lijkt me geen pretje. Nu was ik echter heel blij dat ik dit mee mocht maken.

Lezen in sneltreinvaart

BoekWat is lezen toch heerlijk! Hoewel ik eigenlijk het boek van Murakami wilde lezen dat ik een tijdje geleden cadeau kreeg, was er eerst een ander boek aan de beurt. Ik had namelijk Het hart van alle dingen van Elizabeth Gilbert kunnen lenen, maar die moest binnen een week alweer terug. En bevatte 559 pagina’s… En het was een gewone werkweek…

Dat betekende dus daaromheen tijd voor lettertjes. Op de bank, aan tafel tijdens het eten en in bed: lezen, lezen, lezen! Dat was geen straf, want dit boek sleepte me meteen mee naar Philadelphia, twee eeuwen terug in de tijd. Dat lukt lang niet elke schrijver, om me zo mee te voeren in het verhaal. Elizabeth Gilbert lukt het al voor de derde keer.

Ik ga hier geen recensie schrijven over dit boek, die vind je overal op internet (al kan ik het boek dus wel aanraden, zeker als je van historische romans houdt!). Ik wilde gewoon even delen hoe blij ik kan worden van lettertjes 🙂

Papa 2.0

AMC - Foto: Anita van Schieveen“Anita schrijft over alles wat haar blij maakt.” Ik citeer mijn eigen tekst van deze website. En dan word je in de eerste week van het nieuwe jaar opeens gebeld dat je vader op dat moment wordt gereanimeerd.

Ik zal vast niet de enige vrouw zijn die zich wel eens heeft proberen voor te stellen wat er met je gebeurt op zo’n moment. Ik weet nu dat dat geen zin had. Er komt een overlevingsmechanisme op gang die je niet kunt voorspellen. Het enige wat je als “voorbereiding” op zulk onheil kunt doen is zorgen dat je altijd goed bent uitgerust, want als het gebeurt dan is de kans groot dat je je nachtrust voorlopig vaarwel kunt zeggen.

Ik had een kwartier de tijd voordat de buren van mijn ouders bij mij zouden zijn om me naar het AMC te brengen. Ik was zó helder. Ik heb gezorgd voor voldoende glutenvrij eten (op dat tijdstip vast niet verkrijgbaar in het AMC), voor de lader van mijn mobiel (want ik had natuurlijk geen idee hoe lang we daar zouden zijn) en ik heb aan beide kanten van de familie een oom of tante gebeld met het verzoek om het slechte nieuws aan de overige familie over te brengen.

In het ziekenhuis zag ik mijn moeder weer. En toen begon het wachten en formulieren invullen en weer wachten en opspringen bij elke verpleegkundige of arts die wat meer nieuws had. Toen mijn vader na alle onderzoeken veilig op de Intensive Care lag mochten we hem eindelijk zien. Best spannend, zoveel slangetjes en piepjes. Maar zijn borstkas ging rustig op en neer en dat was het belangrijkste.

24 uur lang is hij in slaap gehouden. Niemand kon ons vertellen of hij ooit nog wakker zou worden. Maar dat deed hij en elke dag ging het weer wat beter. En wat voelde ik een dankbaarheid! Naar mijn vader, die blijkbaar vond dat zijn tijd hier op aarde er nog niet op zat. Naar mijn moeder, die samen met een buurman de eerste reanimatie heeft gedaan. Naar de hulpdiensten, die “als elke seconde telt” echt waar hebben gemaakt. En naar alle artsen en verpleegkundigen van het AMC, die zo goed waren voor mijn vader én voor ons.

Ook wel bijzonder om te merken dat ik helemaal geen negatieve gevoelens kreeg als ik in die weken een ambulance hoorde. Ik dacht alleen maar “ja, red nog maar een leven!”.

Tijdens die ziekenhuisperiode heb ik veel geschreven. Alleen niet hier, daar was het nog te vroeg voor. Wel in een IC-dagboek. Tweederde van alle IC-patiënten blijkt zich namelijk na afloop niets te kunnen herinneren van de periode op de Intensive Care. Daarom raden ze naasten aan om bij te houden wat er allemaal gebeurt, zodat dit later gelezen kan worden en daarmee die periode gereconstrueerd kan worden.

Na twee weken ziekenhuis heeft mijn vader een ICD gekregen, een inwendig apparaatje dat een schok afgeeft mocht het nog een keer gebeuren. Geweldig dat dat tegenwoordig kan. Hij is klaar voor de rest van zijn leven. Welkom papa 2.0!

December-rust

Kersthuisje - Foto: Anita van SchieveenToen was opeens de decembermaand voorbij. Een maand waarin ik niet zoveel schreef, maar genoeg andere leuke dingen deed.

Anita en december gaan niet altijd goed samen. Ik geniet erg van de gezelligheid en het samenzijn, maar de drukte die erbij schijnt te horen hoeft dan weer niet van mij. Mijn sleutel: zorgen dat ik na half december niet meer in de stad hoef te zijn. Vervolgens op gunstige tijdstippen naar de supermarkt om de hoek en ik heb geen gestresst mens gezien deze maand.

Het scheelde natuurlijk ook dat ik zowel met Sinterklaas als met Kerst niet zelf hoefde te koken. Al is gourmetten technisch gesproken natuurlijk wel zelf koken, maar alle ingrediënten waren door mijn ouders klaargelegd, dus dat was toch ontspannen. Het enige wat ik had gedaan was een Sinterklaasgedicht schrijven, terwijl we eigenlijk niet aan cadeautjes zouden doen. Des te leuker was de reactie 🙂 Ik heb mezelf redelijk verbaasd, want ik kon tot vorig jaar helemaal geen Sinterklaasgedichten schrijven en nu hoefde ik maar even op de bank te zitten en de rijmwoorden rolden er zo uit.

Tot de Kerst heb ik naast mijn werk vooral gelezen, opgeruimd en *ik beken* met mijn vriend heel wat afleveringen van The Big Bang Theory gekeken. Ook was er half december nog een terugkombijeenkomst van The Write Way, waarin we een inspirerende ontmoeting hadden met Renate Dorrestein. Zij herschrijft al haar boeken, sommigen wel twaalf keer! Bijzonder om zo een kijkje in haar wereld te krijgen.

Toen was het Kerst. Ik heb gelukkig nooit een Het-Moet-Gezellig-Zijn-gevoel bij Kerst. Ik geniet van mijn familie en ik doe ook rustig onconventionele dingen op die dagen. Wie zegt dat ik op Tweede Kerstdag de koelkast niet schoon kan maken ‘s ochtends?

De 25e waren we met zeventien man en dat is niet eens de hele familie. Heel leuk met zoveel neven en nichten, vaak weer met aanhang. De dag erna was het wat rustiger met mijn schoonfamilie, maar net zo leuk. Mijn schoonzusje had zelfs de mokkataart van Rudolph’s Bakery omgebouwd naar glutenvrije cupcakes, heerlijk!

Straks zwaaien we 2013 uit, de oliebollen zijn al gebakken. Dankbaar voor alle mooie dingen kijk ik nog even terug, om vervolgens nieuwsgierig uit te kijken naar het nieuwe jaar. Ik wens jullie een hele mooie jaarwisseling en een geweldig 2014!

Honger krijgen van schrijven

Pilaf - Foto: Anita van Schieveen“Dit is echt iets voor jou!” schreef een oud-collega op mijn Facebookpagina. Het ging over een creatieve schrijftraining van Connie Franssen, een vrouw waar ze al eerder enthousiast over verteld had. Het verhaal over haar cursus The Write Way sprak me aan en ik heb me ingeschreven om me te laten verrassen.

Overmorgen is al weer de laatste bijeenkomst en het was erg mooi om te doen. Ik heb ontdekt dat ik graag schrijf omdat er een verhaal in mijn hoofd zit dat eruit wil. Sommige mensen schrijven ter ontspanning, maar om tot rust te komen lees ik toch liever een boek of tijdschrift. Tijdens de verschillende bijeenkomsten van The Write Way kwamen thema’s als vertrouwen en kracht aan bod, maar ik heb vooral geleerd dat je echt overal over kunt schrijven. Zelfs over welke kleur je bent!

De laatste oefening van vorige week was om te schrijven over eten, over iets wat je heel lekker vindt en welk moment dat in je herinnering oproept. Ik kreeg er spontaan honger van!

Ik had er nog nooit van gehoord. Maar als je net-nieuwe-schoonmoeder je een lijstje ingrediënten opnoemt en alles is glutenvrij, dan proef je het vanzelf! Heerlijke malse blokjes kip in een ketjapmarinade, knapperige stukjes paprika en geurige basmatirijst. Maar de echte smaakmakers zijn de stukjes perzik en mandarijn, zij maken dit gerecht zo speciaal. Na ruim twee jaar houd ik nog ontzettend veel van mijn vriend. En van de pilaf die hij in mijn leven bracht.


Voor de liefhebbers het recept (voor ongeveer 5 personen)

Pilaf

Ingrediënten:

  • olie
  • 900 gram varkensvlees of kipfilet, in blokjes
  • 3 paprika’s, in kleine stukjes snijden
  • 1 blik perziken, in niet al te kleine stukjes snijden (siroop niet weggooien, maar gebruiken in het recept)
  • 1 klein blikje mandarijnen
  • 2 kleine blikjes tomatenpuree
  • ketoembar (ongeveer 2 volle theelepels)
  • djinten (ongeveer 2 volle theelepels, eventueel eerst roosteren)
  • djahé (gemberpoeder) (ongeveer 4 volle theelepels)
  • 2 eetlepels ketjap manis (als het recept glutenvrij moet zijn dan de glutenvrije versie van Inproba gebruiken)

Bereidingswijze:

  1. Het vlees roerbakken totdat het vocht verdampt is en het vlees bruin is.
  2. Voeg de kruiden toe.
  3. Voeg de tomatenpuree toe.
  4. Bak de paprika ondertussen in een aparte pan droog.
  5. Doe de perzik in stukjes met sap erbij (misschien niet al het sap).
  6. Voeg de ketjap manis toe.
  7. Doe de paprika erbij.
  8. Doe tot slot de mandarijnen erbij.

Serveer de pilaf met basmatirijst.


Een jaar anitaschrijft.nl

1 november 2012 ging ik van start met mijn blog anitaschrijft.nl. En ik moet eerlijk zeggen dat ik niet had verwacht dat ik het zo leuk zou vinden! Ik ben geen dagelijkse blogger, maar die intentie heb ik ook nooit gehad. Ik schrijf over dingen die mij blij maken en ik word ook weer blij van mijn blog zelf. Van de reacties en van het overzicht hoe mijn website gevonden wordt.

Mijn Ode aan opa werd niet alleen goed gelezen, maar ook goed gevonden: “ode aan opa”, “ode aan mijn opa”, “ja dit is mijn opa” en ook een “ode aan mijn kleindochter” kwamen allemaal meerdere keren voorbij.

Glutenvrij was ook een ingang. Of mensen nu glutenvrij wilden eten in New York, in de Orchideeënhoeve, in het Rijksmuseum of in het vliegtuig, ze kwamen allemaal op mijn site terecht.

Soms word je erg nieuwsgierig naar de achterliggende gedachte van een zoekterm. Wat dacht je van “vrouw en man samen in een hangmat betekenis”.

Schreendump Google anitaschrijft.nlToch, de meest intrigerende zoekterm van het afgelopen jaar is “pizza newyorker aangeklaagd”. En ja, dan kom je op mijn website uit, op pagina twee van de zoekresultaten al.

Ik heb in ieder geval genoten van dit eerste jaar, dank jullie wel voor het lezen!

Blij worden van Flows weggeven

Flow Zomeractie - Foto: Anita van Schieveen“Hartelijk bedankt voor het meedoen aan de Geef Flow cadeau zomeractie. Jouw motivatie sprong eruit en daarom hebben wij je uitgekozen om Flows uit te delen, gefeliciteerd! In de loop van deze week kun je een pakketje van Flow verwachten, met de Flows om mensen blij mee te maken.

Half juli was dat en ik was enorm blij dat ik mensen kennis mocht laten maken met dit prachtige tijdschrift. Deze laatste dag van oktober was ik trouwens ook erg blij met het nieuws dat Flow gelukkig gespaard blijft in die enorme reorganisatie. Een van de kroonjuwelen werd het blad genoemd. Ik noem het gewoon mijn blijmaker. Want Flow is geen glossy, maar een cadeautje. En nu mocht ik dus cadeautjes uitdelen.

Dat pakketje zoals ze het in de e-mail noemden was een understatement! Een enorme doos met tijdschriften en ook nog een cadeautje voor mezelf erbij. Toevallig net een van de vele extra’s die ik nog niet had, dus helemaal leuk.

Flow Zomeractie - Foto: Anita van SchieveenEen lijstje, mijn agenda, wie kon ik wanneer een Flow geven? Soms met een kaartje erbij en soms met een brief, op postpapier dat nog uit Denemarken kwam. Met de hand geschreven natuurlijk, dat kan niet anders als je een Flow cadeau geeft. Want het is het tijdschrift met mooie artikelen én mooi papier. En als afgestudeerd redacteur zit die liefde voor papier er nog steeds in, hoe leuk ik internet (en mijn e-reader!) ook vind.

Iedereen die ik een Flow cadeau gaf vroeg ik ook om een reactie. Opvallend trouwens hoe weinig mensen Flow nog maar kenden, de zomeractie was dus niet voor niets! Als jij je ook nog steeds zit af te vragen waar ik het over heb, even reclame maken: flowmagazine.nl

Een aantal van de reacties die ik kreeg:

Er zijn van die dagen waarop alles anders loopt dan gepland. Wat is er dan fijner dan even in een hoekje kruipen met een blad waarin het alleen maar gaat over rust, balans en ruimte voor jezelf? Nog leuker is het als je dat blad onverwacht van een lieve vriendin krijgt! Het zijn de kleine dingen die je zomaar weer kunnen doen inzien dat het leven zo slecht nog niet is 🙂

Flow doet me denken aan de doe-boekjes die ik vroeger altijd van de taptoe, bobo, en dat soort kinderbladen had. Het blije gevoel van vroeger komt ook weer helemaal terug als ik flapjes open kan klappen en mini-boekjes eruit kan halen om ermee te knutselen. Één van de posters hangt inmiddels op een van de keukenkastjes in ons studentenhuis, omdat we er allemaal zo vrolijk van werden 🙂 Het is een heerlijk blad om even helemaal te ontspannen.

Ik kreeg een Flow van Anita met een lief kaartje. Daarin vertelde ze waarom ze o.a. mij een Flow mee gaf. Hoewel ik niet zo’n lezer ben was ik wel blij met mijn Flow. Dankjewel Anita om me op een fijne manier over te halen om vaker te gaan lezen 🙂

Thanks! Ik bewaar hem lekker voor tijdens mijn zwangerschapsverlof 🙂

Het magazine ligt nog even in de kast te wachten op een rustig moment. Ik heb er wel even doorheen gebladerd toen ik het van je gehad heb en de eerste indruk is: erg leuk opgezet. Het is weer eens iets anders dan de gewone tijdschriften. Je wordt elke pagina weer verrast door nieuwe dingen en materialen. Erg leuk.

In de laatste warme zomerse dagen heb ik me geïnstalleerd in mijn hangmat, thee binnen handbereik en de Flow helemaal uitgelezen! Gelukkig is het een lekker dik exemplaar, met zoveel inspiratie en mooie illustraties.

Missie geslaagd dus!

Doorlopende verandering van lichtinvallen

Weerwater - Foto: Anita van SchieveenOp deze dag, midden oktober, zit ik op de houten pier aan het Weerwater. Een schrijfopdracht van The Write Way heeft me hier heen gevoerd. Mijn handen zijn het er wat minder mee eens, zo opeens de kou in. Maar het uitzicht is mooi en de golfjes die tegen de pier klotsen maken het een rustgevend geheel. Ik heb de Schouwburg de rug toegekeerd en kijk richting het mooie Lumièrepark.

Tientallen meerkoetjes proberen eten op te duiken, allemaal op hun eigen plekje. Als er een te dicht bij komt wordt hij zonder pardon weggejaagd. Wat een energie moet het ze kosten om zo netjes op één plek te blijven dobberen. Er staat een aardige wind, wat wel een mooi schouwspel oplevert als je je focust op de golven. Ik probeer er blauw in te ontdekken, maar ik zie alleen heel veel verschillende tinten grijs. Een doorlopende verandering van lichtinvallen. Het lijken roggen die me steeds opnieuw gedag komen zeggen. Steeds een stukje boven het wateroppervlak uit.

Bij een wat hogere temperatuur zou ik er uren naar kunnen kijken. Vandaag houd ik het bij dit halve uur en neem ik de beelden en geluiden in gedachten met me mee.