anitaschrijft.nl

anitaschrijft.nl

Oranje ouders

De ochtend na de sleuteloverdracht pakte ik een rokje uit de kast en mijn vriend een pak. Niet echt kleding om in te schilderen. Dus dat deden we ook maar niet die dag.

In de Schouwburg werden we naar onze plek geleid en langzaam druppelden mijn ooms en tantes binnen. Ik kon mijn ogen niet van de deur af houden. Wanneer kwamen ze nu?

En toen stonden ze opeens aan onze tafel. Gelukkig hield mijn vader mijn moeder vast toen ze haar broers, andere familieleden en mede-vrijwilligers zag. Want toen realiseerde ze zich pas dat ze hier niet als introducé van mijn vader was. Mijn moeder ging een Koninklijke onderscheiding krijgen!

Vorig jaar heb ik een heleboel mensen benaderd voor ondersteuningsbrieven, omdat anderen haar vrijwilligerswerk natuurlijk het beste kunnen beschrijven. Ze doet langer vrijwilligerswerk dan dat ik besta 🙂 Samen met mijn vader speurde ik naar alle juiste jaartallen op de dagen dat mijn moeder bezig was met haar huidige vrijwilligerswerk en wij dus ruim baan hadden.

Na het indienen was het, net als toen bij mijn vader, maandenlang wachten. We hebben zelfs de overdracht van ons huis een dag vervroegd voor geval het zou lukken. En het lukte!

Na een toespraak van de burgemeester kreeg ze de versierselen opgespeld die horen bij een lidmaatschap van de Orde van Oranje-Nassau. Mama, ik ben trots op jou!

Ruimte

Klussen - Foto: Anita van SchieveenSoms gebeuren er zoveel mooie dingen dat het niet in een blog te vatten is. Maar als die mooie dingen er ook voor zorgen dat er geen tijd is om erover te schrijven, dan wordt het een beetje stil. Ik schrijf dan ook een paar losse blogs komende tijd, om alles de woorden te geven die ze verdienen.

Ook al is een huis een thuis, het wordt wel een beetje krap als je met zijn tweeën op een klein oppervlak woont én veel boeken hebt. Dus werd het tijd om te zoeken naar een nieuw thuis.

Meer ruimte voor onze boeken dus. Uiteraard wilden we weer een tuin! En een badkamer met een raampje. Ja, iedereen heeft zo zijn woonwensen 🙂 We hebben rondgekeken in een aantal wijken en ingeschat of we ons ergens prettig zouden voelen.

Ons nieuwe huis voelde meteen goed, ook al moest er best veel aan gebeuren. Toch zorgt het klussen ervoor dat het elke dag meer eigen wordt. Veel dank aan onze familie en vrienden voor het helpen hierbij en driedubbele dank aan onze ouders die echt bergen werk hebben verzet!

Prikneus - Foto: Anita van SchieveenInmiddels is het grote genieten begonnen. Want ruimte hebben we niet alleen binnen, maar ook buiten! De compleet betegelde tuin ongemoeid laten was natuurlijk geen optie. De eerste tegel verdween al snel toen ik een rozenstruik van mijn nichtje kreeg. Nu is er een moes- en kruidentuingedeelte aan de ene kant en een sierplantengedeelte aan de andere kant. De munt heeft zelfs een eigen vak gekregen!

We hebben ook een huismerel, te herkennen aan een uitstekende veer onder zijn vleugel. Die kwam zelfs al langs toen er nog niets te beleven was in onze tuin, heel leuk. Hij is absoluut niet bang en zingt prachtig. Ik heb zelfs meegemaakt dat er een ekster naast hem op de schutting kwam zitten die hem stilletjes aan zat te kijken. Je zag de ekster denken “uitslover”. Van mij mag hij. Onze merel is immers een van de redenen dat ook ons nieuwe huis heel snel als thuis voelde!

Tien jaar thuis

Sneeuwroos - Foto: Anita van SchieveenVandaag woon ik precies tien jaar in dit huis. Het huis zat vol met bloemetjesbehang toen ik het voor het eerst zag, dus voor de verhuizing is er flink geklust. Het bijzondere was dat ik me hier vanaf dag één thuis voelde, een goed teken.

Enkele jaren eerder verhuisde mijn oma naar een verzorgingshuis. Veel van haar huishoudelijke spullen werden daardoor overbodig en ik was veruit het oudste kleinkind. Met dank aan de ruime zolder en schuur van mijn ouders, konden diverse dingen een paar jaar worden opgeslagen. Ik gebruik nog steeds haar wasmachine, bestekset, ontbijtbordjes en Tupperware. Veel Tupperware. Waarbij ik vorige week ontdekte dat je een Tupperware beslagkom niet per ongeluk op de warme plaat van het keramisch fornuis moet laten staan…

Dat keramische fornuis was ook wat tien jaar geleden. In mijn wijk hebben we stadsverwarming en dus geen gasaansluiting. Het werd dus keramisch koken, waarbij ik verhalen hoorde dat de eerste bewoners van de wijk zelfs een kookcursus hadden gekregen. Ook ik had tot die tijd altijd op gas gekookt, dus ik hield er rekening mee dat de eerste weken alles zou aanbranden. Dat gebeurde gelukkig niet en ik zou nu echt weer moeten wennen aan een gasfornuis.

Veel meegemaakt in en met dit huis. Alle seizoenen langs zien komen. En dat is misschien nog wel het leukste aan dit huis: het heeft een tuin! Hoe koud het ook is, de hyacinten komen nu al weer langzaam naar boven en je weet dat over een paar maanden de bijen weer genieten van de lavendel.

Eén plantje is er vorig jaar bijgekomen: een muntplant. Ook nu ik niet meer alleen woon is de tuin nog steeds grotendeels mijn tijdsbesteding, behalve de munt. Mijn vriend geeft hem in de zomermaanden trouw water, zorgt voor schaduw als het te warm wordt en maakt er natuurlijk de lekkerste thee van.

Dank je wel huis, voor al tien jaar mijn thuis zijn. En nu ons thuis zijn.

 

Lichtpuntjes

Lichtpuntje - Foto: Anita van SchieveenAls ik terugdenk aan de decembermaand dan denk ik aan lichtpuntjes.

Letterlijke lichtpuntjes bijvoorbeeld, in de vorm van de kaarsjes die eindelijk aangingen. Ik ben niet zo’n kaarsjes-mens, maar mijn vriend gelukkig wel. Het is niet dat ik het niet mooi vind, maar ik vergeet het eigenlijk altijd… Wat ik wel onthoud is van wie ik elke kaars heb gekregen, dus als ze branden, dan branden ze met aandacht. Zo kreeg ik het kaarsje op de foto in Valencia bij het afscheid van mijn internationale vrijwilligerswerk.

Het ontbreken van licht maakte ik in december mee in een Intercity. We reden gewoon door, alleen wel in het pikkedonker. Ik had verwacht dat iedereen met zijn smartphone ging spelen, maar nee. De smartphones werden wel tevoorschijn gehaald, om het licht daarvan te gebruiken om verder te kunnen lezen in boek of krant! Daar werd ik wel blij van, dat mensen me zo kunnen verrassen.

Lichtpuntje - Foto: Anita van SchieveenOok bezocht ik in december het Amsterdam Light Festival. Met een groep van de fotoclub gingen we op pad met camera’s en statieven onder leiding van clublid Ed. Lopend uiteraard. Ik heb vele positieve verhalen gehoord over de vaartochten, alleen is dat niet heel handig met lange sluitertijden 🙂 Mooie objecten gezien en soms kreeg ik een beetje een Oerol-gevoel, bijvoorbeeld bij de projecties op bomen. Ook leuk was dat de Hortus Botanicus vrij toegankelijk was. De ginkgo biloba ziet er bij kunstlicht nog indrukwekkender uit!

Het grootste lichtpuntje van heel 2014 was toch wel gisteravond. Het feit dat ik de jaarwisseling kon vieren met mijn beide ouders maakte me even stil. En heel dankbaar.

Ik wens jullie heel veel lichtpuntjes voor dit nieuwe jaar!

Lichtpuntje - Foto: Anita van Schieveen

Genieten op z’n Limburgs

Dat mijn vader uit Limburg komt merk je niet als je hem hoort praten. Je merkte het wel als je vroeger bij ons op een verjaardag kwam. Dan kreeg je Limburgse vlaai en geen slagroomtaart. Een paar weken geleden maakte ik mijn eerste glutenvrije appelkruimelvlaai. Dat recept komt vast nog wel een keer, maar in deze blog wil ik het over iets anders Limburgs hebben.

In 1988 waren we op vakantie in Limburg en gingen we op bezoek bij de achternicht van mijn vader. Ik weet het jaar nog, omdat we bij haar en haar gezin ook de finale van het EK hebben gekeken. Ze verwelkomde ons met heerlijke wafels. Of dit typische Limburgse wafels zijn zou ik eerlijk gezegd niet weten. Alleen dat ze erg lekker zijn!

Het oorspronkelijke recept is inmiddels wel behoorlijk aangepast. Ik gebruik uiteraard glutenvrij meel en daarnaast water in plaats van melk. Ook de margarine heb ik vervangen door olijf- of zonnebloemolie en de hoeveelheid suiker heb ik wat verminderd. Ook het snufje zout laat ik tegenwoordig weg, daarvan krijg je al genoeg binnen op een dag. Lekker zijn de wafels nog steeds, dat beamen ook mijn vriend en schoonvader 🙂

Limburgse wafels

Ingrediënten:

  • 250 gram glutenvrij meel (bijvoorbeeld Schär Mehl)
  • 5 gram bakpoeder
  • 120 gram suiker
  • 1 zakje vanillesuiker
  • 2 eieren
  • 150 gram zonnebloemolie of olijfolie
  • ± 100 ml water

Bereidingswijze:

  1. Doe alles bij elkaar in een kom – behalve het water – en mix het beslag. Gebruik vervolgens zoveel water als je nodig hebt om een mooi beslag te krijgen.
  2. Doe met een lepel wat beslag in het voorverwarmde wafelijzer en laat de wafels in ± 6 minuten mooi bruin worden. De benodigde tijd verschilt misschien per wafelijzer, dus dat wordt uitproberen. Geen straf om tussendoor wat extra van de wafels te snoepen 😉

Tinkelen!

Ik geef toe, jeugdsentiment is mij niet vreemd. Maar als het om Annie M.G. Schmidt gaat hoef ik me daar niet voor te schamen, toch? Wiplala was favoriet! Vorige week belde ik mijn moeder om te vragen of ze mee ging naar de verfilming van Wiplala. Gelukkig is jeugdsentiment ook haar niet vreemd.

Een hele korte samenvatting, omdat ik van mijn collega’s begreep dat lang niet iedereen Wiplala heeft gelezen vroeger. Wiplala is een klein wezentje – maar geen kabouter! – dat kan tinkelen, een soort van toveren. Hij kan alleen beter heen-tinkelen dan terug-tinkelen… Dat levert heel wat problemen en avonturen op als hij bij de familie Blom in Amsterdam belandt. Voor meer informatie: lees het boek, want het verhaalverloop op Wikipedia is echt minder leuk dan hoe Annie het verwoordde!

Nu is het altijd spannend hoe ze een boek uit 1957 moderniseren. Ja, ze houden nu van sushi en de kleren van Wiplala worden gewassen in de blender. Maar de kinderen heten nog steeds Nella Della en Johannes. Gelukkig, anders bleef er weinig jeugdsentiment over natuurlijk.

Het leukste was toen ze bij Atlas terecht kwamen die tot leven getinkeld werd door Wiplala. Ik kan me nog herinneren dat ik met mijn moeder in Amsterdam was nadat ik het boek had gelezen, zo’n 25 jaar geleden. Ze nam me mee naar de achterkant van het Paleis op de Dam om Atlas in het echt te zien.

Trouwens, een compliment voor de filmmakers voor het kleine detail in de film toen de hoofdrolspelers naar Atlas vlogen. Een shot waarbij je het beeld links zag: Annie M.G. Schmidt die voor het ronde raam zat bij Madame Tussauds. Zo was ze er toch bij.

Zacht, fris, knapperig én glutenvrij!

Appelboom - Foto: Anita van SchieveenSoms bak ik iets en is het resultaat zo goed gelukt dat ik moet oppassen dat mijn vriend, die niet glutenvrij hoeft te eten, niet stiekem alles opeet! Deze taart was dan ook een leuke verrassing: een zachte bodem, een frisse vulling en knapperig kruimeldeeg bovenop.

Het recept is als volgt:

Ingrediënten kruimeldeeg:

  • 90 gram boter
  • 115 gram glutenvrij meel (bijvoorbeeld Schär Mehl)
  • 90 gram suiker

Bereidingswijze kruimeldeeg:

  1. Laat de boter smelten in de magnetron (op half vermogen om schiften te voorkomen).
  2. Roer er met een vork de suiker en het glutenvrije meel door.
  3. Laat afkoelen in de koelkast.
  4. Roer het met een vork af en toe even door en zet het dan terug in de koelkast.

Ingrediënten voor de rest van de taart:

  • 200 gram suiker
  • 1 zakje vanillesuiker
  • 200 gram zonnebloemolie
  • wat zout
  • 4 eieren
  • 200 gram glutenvrij meel (bijvoorbeeld Schär Mehl)
  • 1 theelepel bakpoeder
  • 3 of 4 friszoete appels (afhankelijk van de grootte, ik had een mix van Elstar en Jonagold)

Bereidingswijze taart:

  1. Doe de suiker, vanillesuiker, zout en zonnebloemolie bij elkaar in een kom en mix het tot een schuimige massa.
  2. Klop er een voor een de eieren door. Voeg het volgende ei pas toe als het vorige geheel in het mengsel is opgenomen.
  3. Mix nog vijf minuten door tot een luchtig mengsel waarin de suikerkristallen goed zijn opgelost.
  4. Roer het glutenvrije meel met het bakpoeder snel door het eimengsel. Er moet een glad beslag ontstaan dat in gedeelten van de lepel valt. Voeg als het te dik is 1 of 2 eetlepels water toe.
  5. Verwarm de oven voor op 170 graden (150 graden voor een heteluchtoven).
  6. Schil de appels en verwijder het klokhuis. Snij ze in stukjes.
  7. Vet een ovenschaal van 30 bij 20 centimeter in en vul deze met het beslag. Verdeel daarboven de stukjes appel en verkruimel tot slot het kruimeldeeg bovenop de taart.
  8. Bak de taart in het midden van de oven in 50 tot 60 minuten gaar.

Dit moet genoeg zijn voor 12 stukken, tenzij je van grotere porties houdt natuurlijk 😉

 

Op naar een mooie nazomer

Schelpenmobile - Foto: Anita van SchieveenVandaag is de laatste dag van de meteorologische zomer. Ik merk dat ik elk jaar meer geniet van de mooie dagen en gewoon leuke dingen binnen doe als het weer wat minder is. En het viel eigenlijk nog best mee hoe vaak ik in de regen naar mijn werk ben gefietst. Al verheug ik me wel op een mooie nazomer!

Een van de dingen die ik afgelopen zomer in mijn vrije tijd heb gedaan bracht me wel in vakantiesfeer. Want op vakantie iets leuks bedenken, maar er vervolgens thuis niet aan toe komen, is voor velen herkenbaar denk ik. Zo hing er tijdens een eerdere vakantie in Bretagne een leuke mobile op het terras, gemaakt van schelpen en stukjes wrakhout. Tijdens zo’n vakantie is het niet moeilijk om genoeg mooie schelpen te verzamelen, maar thuis dreigt het dan toch een “ooit-wordt-nooit-project” te worden…

Tot deze zomer dus. Met de oude handboor van mijn opa maakte ik gaatjes in het hout. Voor de schelpen moest ik met een grote spijker en een hamer aan de slag. Het was leuk om te merken dat je op een gegeven moment kunt voorspellen of het een schelp met het bedoelde gaatje wordt, of een schelp in twee delen, of een schelp waar niet eens een krasje in te krijgen is. Gelukkig was de verhouding ongeveer 50-25-25, dus er bleven genoeg schelpen over om mee aan de slag te gaan. In het zonnetje heb ik lekker zitten knopen en nu hangt hij in mijn tuin te pronken. Naast mijn fonteintje heb ik er dus nog een blijmaker bij in de tuin!

PICNIC met zonsondergang

Zonsondergang - Foto: Anita van SchieveenLocatietheater staat voor mij bijna synoniem aan Oerol. Of in ieder geval aan het Oerol-gevoel. Zelfs als je er niet de boot voor op hoeft. En voor Vis à Vis hoeft dat niet, want zij hebben al jaren een vaste locatie bij het Almeerderstrand.

Een paar jaar geleden bezocht ik hun voorstelling Silo 8, dus ik was erg blij met de vrijkaartjes die ik voor de voorstelling PICNIC had gekregen. Een hele bijzondere voorstelling omdat je hem twee keer bekijkt: een keer backstage en een keer frontstage. Al vraag ik me nog steeds af waar het konijn is gebleven… Waarschijnlijk middlestage ofzo!

Ik ga de inhoud van PICNIC verder niet verklappen, want jullie moeten er gewoon naartoe 🙂 Ze spelen nog tot en met 7 september en mijn tip als je voor een avondvoorstelling kiest: begin aan de backstage-kant voor een kans op een hele mooie zonsondergang. Dáárom is locatietheater zo bijzonder!

De langste dag van het jaar

Sunsation - Foto: Anita van SchieveenZul je net zien dat het bewolkt is als je om half vier opstaat om de zon te zien opkomen tijdens de langste dag van het jaar… En toch had ik er geen spijt van! Na dertien jaar kon ik afgelopen zaterdag namelijk eindelijk weer naar Sunsation. Een festival dat volgens mij amper bekend is. Sensation doet het wat dat betreft beter met de marketing!

Om vijf uur ’s ochtends naar diverse dichters luisteren klinkt misschien niet als iets om je bed voor uit te komen, maar de sfeer maakt dat je het toch een keer meegemaakt moet hebben. Eigen stoeltje meenemen, dekentje erbij en dan warm worden bij de muziek van No Blues. Of in ieder geval proberen warm te worden. Gelukkig was er ook thee.

Toen Jan J. Pieterse zijn gedicht Dom voordroeg, sms’te ik meteen mijn vader. Ik hoop trouwens dat zijn mobiel op stil stond, gezien het tijdstip… De reden van mijn sms was dat ik hem over dit gedicht had verteld toen hij gids werd in Natuurpark Lelystad. Nu draagt mijn vader dit gedicht elke keer voor als hij met een groep bij de przewalskipaarden staat:

Ik had maar één fout
in mijn Groot Dictee
der Nederlandse Taal.
Przewalskipaard
is met een d
en niet met een t.

Toen ik de heer Pieterse tegenkwam toen ik thee haalde, vertelde ik hem hierover. Hij vond het zo leuk dat hij de bundel De graag geziene gast, waar het gedicht in staat, aan mijn vader wilde geven. Dus papa, als je dit leest voordat ik je weer zie, ik heb een gesigneerd exemplaar voor je! Maar voor die tijd lees ik de bundel eerst zelf nog even 😉

De zon had inmiddels door dat hij zich niet kon blijven verschuilen op deze langste dag en zo werd Sunsation mooi afgesloten. Een bijzondere ervaring. Wie gaan er mee volgend jaar?!