Escher met een koninklijk tintje

Escher met een koninklijk tintje

Paleis Soestdijk - Foto: Anita van SchieveenVroeger stond er bij ons op zolder een afbeelding van Waterval van M.C. Escher. Het was een poster geplakt op hardboard, nog uit de tijd dat mijn moeder op kamers woonde. Ik heb er uren naar gekeken, het leek zo echt en toch was de waterval onmogelijk.

Afgelopen maanden was er een tentoonstelling van Escher in Paleis Soestdijk, maar het kwam er maar niet van om er heen te gaan. Totdat ik een berichtje las dat de tentoonstelling 3 maart definitief zou sluiten en ik mijn moeder mailde met de vraag of ze nog wilde gaan. Gelukkig wilde ze dat en zo kwamen we in Soestdijk terecht. Binnen in het paleis was fotograferen absoluut verboden, maar later kon ik me in de paleistuin lekker uitleven. De tentoonstelling was prachtig! Het begon met zijn werk uit Italië. Alle plekken waren vijftig jaar later opgezocht, mede dankzij zijn goede aantekeningen, en gefotografeerd. Zo kon je zien hoe gedetailleerd hij was geweest, heel bijzonder.

De tentoonstelling ging verder en opeens was daar een gids van Paleis Soestdijk die een rondleiding ging geven, terwijl er heel duidelijk op de website had gestaan dat er geen rondleiding mogelijk was. Hij vertelde over Anna Paulowna, koningin naast koning Willem II, die Paleis Soestdijk maar niets vond in vergelijking met haar Russische paleis met duizend kamers. Ook vertelde hij over koningin Juliana en prins Bernhard en liet hij hun werkkamers zien. Dat alles deed hij op zo’n leuke manier en met zoveel anekdotes dat het jammer was dat we onze jassen en tassen verplicht hadden moeten opbergen in een kluisje en een fooi dus onmogelijk was. De rondleiding eindigde in de keuken, waarna de Escher tentoonstelling doorging. In de servieskamers genoten we verder van de prachtige werken die zo knap in elkaar zitten dat je er naar blijft kijken.

Wilhelminachalet - Foto: Anita van SchieveenWe kwamen vanzelf weer bij de uitgang en besloten ondanks de kou toch een wandeling door de paleistuin te maken. Naast de vijver en vreemd uitziende bomen was er ook een houten chalet. Dit bleek het ‘Wilhelminachalet’, een speelhuisje dat in 1892 gebouwd is toen prinses Wilhelmina twaalf werd. De stijl was niet mijn smaak, maar de veranda maakte dat wel weer goed. Geen idee waarom, maar ik word blij van veranda’s.

Na een uur waren we koud genoeg en vertrokken we huiswaarts, vol met nieuwe herinneringen.

2 Reacties

Reacties zijn gesloten.